Van eerste gesprek tot eigen plek

Lisa: “Het verraste me positief dat ik na vijf maanden vanaf het eerste gesprek al bij Estinea woonde. Echt snel. Ik had tijdens het eerste gesprek een goed gevoel bij Estinea. Ik voelde dat er naar me geluisterd werd en dat ze me begrepen. Als ik een vraag kreeg over een onderwerp waarover ik niet wilde praten, dan gaf ik dat aan. Zij respecteerden dat en daar hoefde ik het niet over te hebben. Het zorgde voor een vertrouwd gevoel bij Estinea.
​​​​​​​Ze stimuleerden me ook om de voor- en nadelen van de plek waar ik ging wonen op een rij te zetten, zodat ik een goed beeld kreeg. Nadat ik dat gedaan had, gaf de doorslag: het mooie appartement, de eerste, aardige indruk die ik heb gekregen van de begeleiders en dat ik voelde dat ik mijn plekje nu echt gevonden had.”

“Duidelijkheid over hoe verder. Anders word ik onrustig.
​​​​​​​We hadden tijdens het eerste gesprek al afgesproken hoe en door wie ik op de hoogte zou worden gehouden. Daarnaast vond ik het heel fijn dat ik al kennismaakte met twee begeleiders in een gesprek. Ik vond het best spannend hoe de begeleiders zijn, hoe ik me bij hen voelde, hoe ze praatten. Maar het voelde fijn. Ik was opgelucht.” 

“Ik had het fijn gevonden als ik direct na het gesprek of diezelfde week, zou weten wanneer ik iets zou horen. Nu bleef het stil en wist ik niet waar ik aan toe was. Dat maakte me onrustig. Wat betreft informatie heb ik niet iets gemist. Tijdens de open dag kon ik al mijn vragen stellen die ik belangrijk vond: mag ik huisdieren, kan ik zelf koken, kan ik mijn eigen ding doen, laat thuis komen, vrienden uitnodigen. Maar het had me wel geholpen, als ik op de website, net als op Funda, kon zien hoe het appartement er van binnen uitziet, zodat ik me er al een voorstelling van kon maken.” 

“In het begin voelde ik me echt heel alleen in het appartement. Ik durfde in het begin ook niet met begeleiders hierover te praten. Totdat op een dag mijn moeder zei dat ze zeker wist dat ik het kon. Dat gaf me de moed om de stap te zetten naar de begeleiders en te vertellen dat ik me best alleen voelde.
Zij gaven me direct een vertrouwd gevoel en zeiden dat ik altijd naar ze toe kon komen als er iets is, als ik iets niet begrijp.
​​​​​​​Dat doe ik nu ook. Ik voel me serieus genomen en dat vind ik belangrijk.”

Persoonlijk begeleiders Anne en Ilse vertellen over hun ervaringen.
Anne: “We willen als team een weloverwogen beslissing nemen als er een nieuwe bewoner bij ons wil wonen. En kijken vanzelfsprekend naar welke zorg en ondersteuning iemand nodig heeft. Kunnen wij die bieden? Wij weten hoe het reilt en zeilt op onze locatie, dus stellen we onszelf vragen als: hier wonen veel oudere bewoners, past Lisa als jongere daarbij? Het appartement dat vrij was, kent geen directe buren: hoe vindt ze dat, hoe lijkt het haar dat ze niet heel dichtbij de begeleiders zit?”

Ilse: “Dit soort praktische vragen stellen we natuurlijk ook aan Lisa in een gesprek. Dan hebben we het met haar ook over wat haar doelen zijn, haar wensen, wat ze wil leren, enzovoort. We willen van iemand een duidelijk beeld krijgen, voordat hij of zij bij ons komt wonen, zodat we van beide kanten weten wat we aan elkaar hebben. Informatie over iemand op voorhand kan heel prettig zijn, maar kan er ook voor zorgen dat we een verkeerd beeld van diegene krijgen. Daarom is het goed dat je als begeleiders ook echt een gesprek met een nieuwe bewoner kunt hebben.”